Ne kadar çok şey söyleniyor Koçluk hakkında değil mi? Ne
kadar çok insan “Yaşam Koçu”, “Öğrenci Koçu”, “Zayıflama Koçu”…vb olduğunu
söylüyor. Peki ama nedir bu koçluk? Ne işe yarar bu koçlar? Neden Koçluk alayım
ki?
Bu soruların ötesinden bambaşka bir soru sormak istiyorum
sizlere;
Daha önce hiç başrolünü sizin oynadığınız bir filminiz olmuş muydu?
Pekiii… Ben sizin bir filminiz çekiliyor ve
başrolünde de siz varsınız desem….
İzninizle size biraz kendimden bahsetmek istiyorum.
Küçüklüğümden beri sevdiğim filmlerdeki karakterlerle özdeşleştirdim kendimi.
O karakter olup, kah o filmlerde yer aldım, kah hayallerimde yazdığım
senaryoları oynadım. Hayalimdeki rolümde, içinde bulunduğum karakterin hisleri
idi en çok yaşadığım, yaşamaktan keyif aldığım. Aşk, öfke, mutluluk, gurur,
üzüntü… tüm bu duyguları başka bir karakter içindeyken hissetmek ne kadar
kolaymış meğerse.
Sonra bir gün hayatın bana kendi senaryomu yazmam
gerektiğini zorladığını fark ettim. Ben olduğum halimle, başrolünde olacağım
bir senaryo olmalıydı. Önce karakteri tanımam gerekiyordu. İnsan hayatı boyunca
beraber olduğu benliğini çok iyi tanıdığını düşünüyor. Oysa ben aynaya bakıp,
gördüklerini kabul etmenin, görmek istemediklerini de görmeye çalışmanın ne
kadar zor olduğunu fark ettim. Bir kere izlediğim filimlerdeki oyuncular kadar
güzel, bakımlı ve şık değildim. Ya da vücutlarına girdiğim o karakterler kadar
iyi niyetli, tüm zorluklara olgunlukla katlanan ve hep doğruyu yapan birisi de
değildim… Zordu tüm bunlara bakmaya devam etmek, gördüğümde kaçmamayı
başarmak. Zordu… Ama asla incitici değildi.
Tanıdıkça, baktıkça bakasım geldi aynama. Gördükçe sevdim, sevdikçe
kabullendim. Doğrularım kadar yanlış bulduklarımı da barındırdığımı fark ettim.
Kimilerini değiştirdim, kimilerini olduğu gibi kabul ettim. Gerçek anlamda
özgür bir ruha sahip olmanın ne demek olduğunu öğrenmeye başladım. Hayatım
boyunca hiç bitmeyecek, her gün yeni diyaloglar ve karakterler eklenebilecek
harika bir senaryoyu yazmaya başladım. İçimde o kadar çoğalmaya başladım ki,
topladıklarımı sunmak, paylaşmak istedim.
İşte şimdi Koçluk Çalışma’sını tanımlamaya çalışabiliriz
diye düşünüyorum.
Koçluk Çalışma’sı bu aynaya bakma tecrübesi sırasında,
aynayı taşıyan, bu yolda yürürken eşlik edip, zaman zaman karanlık dehlizlerde
olduğumuzu düşündüğümüzde yolumuza fener tutan bir çalışma. Koçluk, kendi
serüvenimizde ilerlemeye çalışırken, zaman zaman güven, cesaret veren, zaman
zaman başardığımız, atladığımız her adım için bizi takdir eden, kendi
içimizdeki takdir mekanizmasını hayata geçiren çalışma.
Koçluk, kendimize ilgi göstermemizi, zaman ayırmamızı
sağlayan, hak ettiğimiz değeri önce kendimizin vermesini sağlayan çalışma.
En önemlisi ne biliyor musunuz?
Koçluk, kendi filmimizin baş rolünü oynayan aktörler ya da
aktristler olmamızı sağlayan derin ve zenginleştiren bir çalışma…
Ne dersiniz, bu ilgiyi hak ediyor musunuz?
Sevgilerimle,
Çağlagül Turhan
